ლევან გუდაძე

პატივცემულო მეგობრებო უსაქმურობის გადამკიდე ერთი გასართობი “მიკრო-პროექტი” მოვიფიქრე და ვიმედოვნებ თქვენც გახალისებთ ამით და მეც მოვახერხებ დროის სასარგებლოდ გამოყენებას..

მოკლედ თუ არ დამეზარა დღეიდან 5-10 წუთიან ვიოდერგოლებს ჩავწერ, სადაც დღის ყველაზე მნიშვნელოვან ნიუსებს დავაკომენტებ და სხვა აქტუალურ საკითხებზე ვიბაასებ..

კითხვა მაინც ეზარება ხალხს და ვიდეორგოლის ფორმატში შესაძლოა უფრო მეტ ადამიანს მივაწვდინო ჩემი განსაკუთრებული აზრი. რა იცი რაში გამოადგებათ :)) აზრი რომ განსაუთრებული მაქვს და როგორ წესი ორიგინალურზე ცოტა მეტი ამაში ვგონებ დამეთანხმებით : ))

გთავაზობთ პირველ ჩანაწერს..

პირველია და ძალიან კრიტიკულები ნუ იქნებით. ჩემი ტექნიკით უკეთესი ხარისხის ვიდეო არ გამოვა, უკეთესი შინაარსის და კიდევ უფრო საინტერესო ჩანაწერების გაკეთება ჩემზე იყოს. დრო და გამოცდილება უნდა რა ყველაფერს..

ბატონო ბიძინა თავიდანვე ავღნიშნავ, რომ თქვენი მხარდამჭერი არ ვარ და ალბათ არასდროს ვიქნები, ასე რომ განსხვავებული აზრის მოსმენასთან თუ პრობლემები გაქვთ, არადა გაქვთ ვგონებ, მაშინ აქვე შეწყვიტეთ კითხვა, მაინც ვერაფერს გაიგებთ.

თუ მაინც გადაწყვიტავთ, რომ გაეცნოთ ჩემ მოსაზრებას, პირდაპირ საქმეზე გადავალ და კონკრეტულ საკითხებზე შევეცდები თქვენი ყურადღების გამახვილებას.

1. საქართველო დღეს..

პირველ რიგში მინდა ცალსახად ავღნიშნო, რომ თანამედროვე საქართველო, როგორც სახელმწიფო ყოფნა არ ყოფნის ზღვარზეა და ამაზე მნიშვნელოვანი საკითხი დღეს არ არსებობს.

პრაქტიკულად გარდაუვალია რუსეთთან და სომხეთთან შეიარაღებული კონფლიქტი და სამცხე ჯავახეთის, აჭარის, სამეგრელოს და რამდენიმე რაიონის ოფიციალური თბილისის იურისდიქციიდან დე ფაქტო გამოსვლა.

ასეთი განცხადების გაკეთების საფუძველს კრიმინალი სააკაშვილის მიერ ჩაგდებული “რეფორმები”, არაადეკვატური საშინაო და საგარეო პოლიტიკა, სააკაშვილის ხელისუფლებისადმი დასავლეთის დღევანდელი დამოკიდებულება, აშშ-ის/დასავლეთის მიერ სამხრეთ კავკასიის სატრანსპორტო დერეფანში საქართვლოს, როგორც სახელმწიფოს როლის გადახედვა, და იმავე დასავლეთის გეოპოლიტიკური ინტერესების ჩემეული ხედვა მაძლევს.

უფრო კონკრეტულად და შეძლებისდაგვარად მოკლედ, რომ ვთქვა, ვინაიდან სააკაშვილმა ჩააგდო ე.წ. “ვარდების რევოლუციის” პროექტი, არ შეუწყო რა ხელი თვისობრივად/ხარისხობრივად ახალი ელიტების ფორმირებას და ქვეყნის ტერიტორიაზე არსებული ეთნო-კონფლიქტების მშვიდობიან დარეგულირებას, დასავლეთს სხვა გზა არ დარჩა გარდა იმისა, რომ მუდმივი არასტაბილურობისთვის განწირული საქართველო, გაცილებით სტაბილური სომხეთით ჩაანაცვლოს სტრატეგიული მნიშვნელობის მქონე სატრანზიტო დერეფანში, როგორსაც სამხრეთ კავკასია წარმოაგდენს.

ეს ყოველივე რათქმაუნდა ნიშნავს იმას, რომ უახლოვეს მომავალში, ანუ 2012-2013 წლებში სომხეთი და აზერბაიჯანი ომით ან მშვიდობით (ეს ტექნიკური დეტალია), მაგრამ მაინც  დაარეგულირებენ ერთმანეთთან ურთიერთობებს და აზერბაიჯანი სომხეთის მიერ ოკუპუირებულ ტერიტორიებს დაიბრუნებს. სრულად, ან 6-ივე ოკუპირებულ რაიონს მთიანი ყარაბახის გარდა.

შეიძლება იფიქროთ საქართველო რა კავშირშია ამ ყველაფერთან, მაგრამ კავშირი პირდაპირია. მით უფრო, რომ სამხედრო პოლიტიკური თვალსაზრისით აზერბაიჯანზე გაცილებით ძლიერი სომხეთი ოკუპირებულ ტერიტორიებს “არაფრის გამო” ცხადია არ დააბრუნებს. შესაბამისად სომხეთს სტიმულირება ჭირდება და ვფიქრობ ის “რაღაც”, რაც ოფიციალური ერევანის მასტიმულირებელი ფქტორი იქნება, ერთის მხრივ რეგიონალურ და ტრანსკონტინენტალურ ენერგოპროექტებში მონაწილეობაა და მეორეს მხრივ შავ ზღვაზე გასვლის პერსპექტივა. ანუ საქართველოს სამცხე ჯავახეთისა და აჭარის ტერიტორიები.

მოკლედ, ვაშინგტონმა საქართველო სრულმასშტაბიანი დეზინტეგრაციისთვის გაწირა და თუ უმოკლეს ვადაში არ გატარდა კონტრ ზომები დარწმუნებული ვარ 2012 წლის დასრულებამდე აღარც სააკაშვილის კრიმინალური რეჟიმი იარსებებს, რაც კარგია, და აღარც თანამედროვე საქართველო, რაც არ შეიძლება ვინმესთვის მისაღები იყოს.

ის, რომ დეტალურად ავხსნა თუ რატომ ვხედავ პროცესების შესაძლო განვითარებას ასე და არა სხვაგვარად ერთი კვირა მოვუნდები ამ პოსტის წერას, ასე რომ თუ თქვენ და თქვენი მრჩევლები აქამდე ვერ მიხვდით რაზე ვსუბრობ, კითხვა შეწყვიტეთ.  ამის მერე თქმულსაც ვერააფერს გაუგებთ. სხვა შემთხვევაში კარგად მოისმინეთ რას ვამბობ.

შექმნილ ვითარებაში დასავლეთის მიერ სამხრეთ კავკასის რეგიონში და კონკრეტულად საქართველოში დაგეგმილი გეოპოლიტიკური მნიშვნელობის ნეგატიური ცვლილებების შესაჩერებლად შემდეგი ნაბიჯები უნდა გადაიდგას.

1.1. ვაშინგტონმა/დასავლეთმა  მკაფიო შეტყობინება უნდა მიიღოს, რომ ახალი ხელისუფლებლება მხოლოდ მშვიდობიანი მეთოდებით დაარეგულირებს ეთნო-კონფლიქტებს მაქსიმუმ 3-5 წლიან მონაკვეთში. ეს შესაძლებელია.
1.2. ვაშინგტონმა/დასავლეთმა მკაფიო შეტყობინება უნდა მიიღოს, რომ ახალი ხელისუფლება ჩაატარებს სრულმასშტაბიან ლუსტრაციას.
1.3. ვაშინგტონმა/დასავლეთმა მკაფიო შეტყობინება უნდა მიიღოს, რომ ახალი ხელისუფლების ერთერთი უმთავრესი ამოცანა თვისობრივად/ხარისხობრივად ახალი ელიტების ფორმირება იქნება.
1.4. ვაშინგტონმა/დასავლეთმა მკაფიო შეტყობინება უნდა მიიღოს, რომ ახალი ხელისუფლება რუსეთთან ურთიერთობების დარეგულირებას პრიორიტეტულ მნიშვნელობას მიანიჭებს და შეწყდება ანტირუსული ისტერიის გაღვივება პოლიტიკური სპექტრის მიერ.
1.5. ვაშინგტონმა/დასავლეთმა მკაფიო შეტყობინება უნდა მიიღოს, რომ ახალი ხელისუფლება უარს არ იტყვის სამართალმემკვიდრეობის პრინციპზე და შევარდნაძე/სააკაშვილის კრიმინალური რეჟიმის მიერ აღებულ საერთაშორისო ვალდებულებებზე.

გაქვთ კი ჩამოყალიბებული პოზიცია თუნდაც ამ რამდენიმე საკითხზე ბატონო ივანიშვილო? თუ არა, იქნებ ღირდეს, რომ უარი თქვათ პოლიტიკურ აქტიურობაზე? მით უფრო, რომ ეს მხოლოდ მცირედი ნაწილია იმისა, რაც უნდა გაკეთდეს..

მე პირადად, თქვენი პირველი პოლიტიკური ნაბიჯებიდან გამომდინარე ვერ ვხედავ თქვენში ადამიანს, რომელიც აცნობიერებს იმას თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია ის თემა რომელზეც ზემოთ მოგახსენეთ. მით უმეტეს ვერ ვხედავ თქვენ დაინტერესებას ახალი საზოგადოებრივ პოლიტიკური ელიტების ფორმირებაში, რადგან პოლიტიკური კავშირი  საქართველოში არსებული კორუმირებული საზოგადოებრივ პოლიტიკური ელიტის ტიპიურ  წარმომადგენლებთან დაამყარეთ.

არ ჩამოვთვლი კონკრეტულად ვის და  რომელ პოლიტიკურ ძალას  ვგულისხმობ, რამეთუ ყველას ვგულისხმობ, ვინც რაიმე ფორმით აქტიურობდა კორუმპირებული პოლიტიკური სისტემის პირობებში. ყველაფერს თავი გავანებოთ  პატიოსანი ადამიანი კორუმპირებულ პოლიტიკურ სისტემას სათოფეზე არ გაეკარებოდა.

არ იქნება ახალი ელიტები და არ იქნება მშვიდობიანი განვითარების პერსპექტივა, შესაბამისად არ იქნება არც თანამედროვე საქართველო, რადგან დასავლეთს ყველაზე ნაკლებად მუდმივი არასტაბილუროისთვის განწირული სახელმწიფო ჭირდება პარტნიორად, განსაკუთრებით სტრატეგიული მნიშვნელობის მქონე რეგიონში.

დაფიქდით ბატონო. რა გინდათ? საქართველოს სრულმასშტაბიანი დეზინტეგრაციის თანამონაწილე გახდეთ და ათასობით/ათიათასობით ადამიანის ფიზიკურ და მორალურ განადგურებაში მიიღოთ მონაწილეობა თუ მართლაც ხალხის და ქვეყნის სამსახური?

მაინტერესებს როგორ აპირებთ და აპირებთ თუ არა საერთოდ  ლუსტრაციის ჩატარებას, მაშინ, როცა ლუსტრაციის შედეგად გამოაშკარავებული კორუმპირებული  ნაძირლები, თქვენი გუნდის წევრი უკვე დღეს არიან?

2. შევარდნაძე/სააკაშვილის კრიმინალური რეჟიმის დემონტაჟი..

თქვენ ბრძანებთ, რომ არ მოგწონთ სიტყვა რევოლუცია, მაგრამ რამდენადაც ვხვდები მოგწონთ საფრანგეთი. ფრანგული დემოკრატია, ფრანგული საზოგადოების ცივილიზაციური განვითარების დონე და ხარისხი. ისტორიულ წიაღსვლებში არ წავალ, თუმცა შეგახსენებთ, რომ მეხუთე რესპუბლიკა მშვიდობიანი მიტინგებითა და მანიფესტაციებით არ შეიქმნა და საფრანგეთის მოსახლეობამ სისხლით მოიპოვა დემოკრატია, ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების უზენაოსობის აღიარება სახელმწიფოს მიერ და თვით სახელმწიფოც.

ამით იმის თქმა მინდა, რომ შევარდნაძე/სააკაშვილის კრიმინალური რეჟიმის დემონტაჟი არც არჩევნებით არის შესაძლებელი და არც მიტინგებითა და მანიფესტაციებით.

2.1. ერთი წამით წარმოვიდგინოთ, რომ შედგა არჩევნები. თქვენ და თქვენმა პარტიამ, კოალიციამ, ბლოკმა თუ რაც იქნება, რეალურად მოიპოვეთ ამომრჩეველთა 60-70 ან მეტი პროცენტის მხარდაჭერა, მაგრამ კრიმინალურმა რეჟიმმა დაგიწერათ 3 პროცენტი და თავად კონსტიტუციური უმრავლესობით გადაწყვიტა პარლამენტში შესვლა. როგორია თქვენი რეაქცია ამ შემთხვევაში? არადა არჩევნებს, რომ გააყალბებს რეჟიმი ეს საკამათო არ უნდა იყოს. მიტინგებს დააფინანსებთ? ხალხს გამოიყვანთ ქუჩებში? დასავლეთი არ აღიარებს კრიმინალი სააკაშვილისა და მისი გარემოცვის გამარჯვებას? იზოლაციაში მოაქცევენ კრიმინალურ რეჟიმს?

მერე რა?

მიტინგებს სისხლში ჩაახშობენ.
დასავლეთის აზრს დღეს არ ითვალისწინებენ და არც მერე გაითვალისწიმნებენ.
იზოლაციაში ისედაც არიან, მაგრამ ხელისუფლებას ინარჩუნებენ და ათასობით ადამიანის სისხლშიც ივლებენ ხელებს.

დესტაბილიზაცია, რომელიც არჩევნების გაყალბებას შეიძლება მოყვეს და დიდი ალბათობით მოყვება, კატალიზატორი, რომ გახდეს რუსეთთან და სომხეთთან შეიარაღებული კონფლიქტის და შედეგად საქართველოს სრულმასშტაბიანი დეზინტეგრაციის, მისაღები იქნება ეს თქვენთვის? ვიმედოვნებ რომ არა.

2.2. კარგი, ეგ იქით იყოს და დარწმუნებული ხართ, რომ კრიმინალური რეჟიმი, კონტრლირებადი ე.წ. ოპოზიციის მეშვეობით თავად არ იქნება ქუჩის აქციების დაწყებისა და ვითარების ხელოვნურად დესტაბილიზირების ინიციატორი? პროცესების ამგვარი განვითარების შემთხვევაში, სააკაშვილმა საგანგებო მდგომარეობა, რომ შემოიღოს და არჩევნები უვადოდ გადადოს, მერე რას შვებით? ისევ დასავლეთის ზეწოლა, ქუჩის აქციები, ვითარების კიდევ უფრო  დესტაბილიზირება და საბოლოო ჯამში მეზობელ სახელმწიფოებთან ომი და სააკაშვილის კრიმინალური რეჟიმის განადგურებასთან ერთად თანამედროვე საქართველოს დასრულებაც? ვგონებ არც ეს უნდა იყოს თქვენთვის ან რომელიმე სხვა მოქალაქისთვის  მისაღები..

2.3. მე პირადად არც იმას გამოვრიცხავ, რომ კრიმინალურმა რეჟიმმა ვადამდელი საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნებიც კი დანიშნოს, მის მიერვე კონტროლირებადი ე.წ. ოპოზიციური პარტიების მეშვეობით დაწყებული ქუჩის აქციებისა და ვითარების ხელოვნურად დესტაბილიზირების შემდეგ. თქვენ გამორიცხავთ ამას? ალბათ არ გამორიცხავთ და მაშინ წაგებისთვის განწირულ პოლიტიკურ თამაშებში ჩაბმას რა აზრი აქვს მითხარით?

2.4. ვინაიდან, უპერსპექტივოდ მივიჩნევ კრიმინალური რეჟიმის პირობებში პოლიტიკური მეთოდებით მშვიდობიან ბრძოლას და ვინაიდან უკიდურეს აუცილებლობას წარმოადგენს დანაშაულებრივი რეჟიმის, კორუმპირებული პოლიტიკური სისტემის და აგრეთვე კორუმპირებული საზოგადოებრივ პოლიტიკური ელიტის ნეიტრალიზება, ვფიქრობ უმჯობესი იქნება თუ პოლიტიკური აქტიურობის პარალელურად რევოლუციასაც დააფინანსებთ. არა მგონია თქვენ პირადად რევოლუციის იდეა გხიბლავდეთ და მასში მონაწილეობის სურვილი გქონდეთ. თქვენც საუბრობთ ამაზე და ელემეტაური ლოგიკაც იგივეს  მეტყველებს, მაგრამ ვფიქრობ დამეთანხმებით, რომ მხოლოდ ჭეშმარიტ რევოლუციას შეუძლია კრიმინალური რეჟიმის, კორუმპირებული პოლიტიკური სისტემისა და კორუმპირებული ელიტების ნეიტრალიზება. ეს კი სასიცოცხლო აუცილებლობას წარმოადგენს, რადგან მოჯადოებული წრის გარღვევისა და ცივილიზაციური განვითარების გზაზე დაბრუნების სხვა შესაძლებლობა ობიექტურად არ არსებობს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე მე პირადად მივიჩნევ, რომ უნდა შედგეს რევოლუცია და რევოლუციურმა დროებითმა მთავრობამ უნდა უზრუნველხყოს:
1. კრიმინალური რეჟიმის (არაადეკვატური სახელმწიფოს მართვის სისტემის) დემონტაჟი.
2. სრულმასშტაბიანი ლუსტრაცია.
3. კორუმპირებული ელიტების ნეიტრალიზება.
4. რჩეული უმცირესობისთვის ახალი საზოგადოებრივ პოლიტიკური ელიტის ფორმირების შესაძლებლობის მიცემა.
5. არჩევნების გზით ძალაუფლების სამოქალაქო ხელისუფლებისთვის გადაცემა.

თქვენ ამას ვერ შეძლებთ, მაგრამ თქვენ შეგიძლიათ ეს დააფინანსოთ.

პოსტ სააკაშვილისეულ საქართველოში მოქმედ პოლიტიკურ ძალებს სუფთა ფურცლიდან უნდა შეეძლოთ მოღვაწეობის დაწყება და ამის ერთადერთი შესაძლებლობა რევოლუციაა. იფიქრეთ ამაზეც.
იმ ადამიანების პოვნა ვინც საკუთარ თავზე აიღებს რევოლუციაზე და რევოლუციის შედეგებზე პასუხისმგებლობას არ უნდა გაგიჭირდეთ. არჩევანში არ შეცდეთ მთავარია. თავად რევოლუცია, ადეკვატური ფინანსურ მატერალური მხარდაჭერის პირობებში, დაწყებიდან 2-3 თვეში დაასრულებს აუცილებელ ცვლილებებს და კრიმინალური რეჟიმის დემონტაჟიდან მაქსიმუმ 2-3 თვეში გადააბარებს ძალაუფლებას სამოქალაქო ხელისუფლებას..

დარწმუნებული ვარ, რომ იმ შემთხვევაში თუ დასავლეთი სწორ გზავნილებს მიიღებს, საქარველოს დეზინტეგრაციის გეგმა შესაძლოა შეჩერდეს. ეს, შანსია, რომლის ხელიდან გაშვება არ შეიძლება.

პ.ს. სხვა დროს და სხვა ვითარებაში აუცილებლად ვიკითხავდი თქვენ აზრს პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და სოციალურ რეფორმებთან დაკავშირებით, მაგრამ სხვა დროს.

დღეს საქართველოს დეზინტეგრაციის შეჩერებაზე მნიშვნელოვანი საკითხი არ არსებობს და თუ როგორ შეიძლება ეს პროცესი შეჩერდეს, უკვე მოგახსენეთ.

მეგობრებო მოგეხსენებათ, რომ  ლეიბორისტულმა პარტიამ ჩემი ინიციატივის ერთგვარი “პერეხვატი” გააკეთა და 7 ნოემბერს საყოველთაო დაუმორჩილებლობის დაწყება დააანონსა.

მე პირადად არ მჯერა ლეიბორისტული პარტიის (არცერთი სხვა პარტიის) და დარწმუნებული ვარ, რომ ლეიბორისტების ლიდერი შალვა ნათელაშვილი არანაირი დაუმორჩილებლობის ორგანიზატორი არ არის, მაგრამ იმას ნამდვილად ვერ გაოვრიცხავ, რომ ეს უანასკნელი, სხვა ე.წ. ოპოზიციონერ პოლიტიკოსებთან ერთად  კრიმინალურ რეჟიმთან შეთანხმებით არ მოქმედებს და 7 ნოემბერს სააკაშვილისთვის “სატოპკის აწევას” არ აპირებს.

ვგულისხმობ იმას, რომ ჩემი ინფორმაციით 7 ნოემბრისთვის კიდევ რამდენიმე პოლიტიკური ჯგუფი გეგმავს გააქტიურებას და სავსებით შესაძლებელია რეჟიმმა ამით ისარგებლოს, ვითარება უკიდურესად დაძაბოს და საგანგებო მდგომარეობა შემოიღოს.

თუ ეს მოხდა 2012 წლისთვის დაგეგმილი საპარლამენტო არჩევნები ან უვადოდ გადაიდება ან ვადაზე ადრე ჩატარდება, რაც კრიმინალურ რეჟიმს რეპრესიული ღონისძიებების გატარების შესაძლებლობასაც მისცემს და არჩევნების გადადების  გამართლების ფსევდო ლეგიტიმურ მიზეზსაც.
აღარაფერს ვამბობ არჩევნების ვადამდე ჩატარებაზე, რადგან ამ შემთხვევაში ცხადია  პარლამენტში მხოლოდ კონტროლირებადი ე.წ. ოპოზიცია აღმოჩნდება, ლეიბორისტების და სხვა ფსევდო ოპოზიციური ძალების ჩათვლით, რაც ისევ და ისევ კრიმინალი სააკაშვილის და მისი  გარემოცვის ინტერესია.

არც იმის გაორიცხვა შეიძლება, რომ სააკაშვილმა ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნებიც კი ჩაატაროს და კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილებებიც 2013 წლის ნაცვლად 2012 წელს აამოქმედოს. თავად პრემიერის პოსტი დაიკავოს და რომელიმე მარიონეტს, თუნდაც ფსევდო ოპოზიციონერს  პრეზიდენტობა გადააბაროს..

ეს ყოველივე მით უფრო შესაძლებელია, რომ საგანგებო მდგომარეობა და არჩევნების გადადება ან ვადამდელი არჩევნების ჩატარება ივანიშვილის გააქტიურებას უშედეგოდ აქცევს, რამეთუ  პოლიტიკურ “თამაშში” ჩათრეული ივანიშვილი და მისი გუნდი ვერაფერს დაუპირისპირებს კრიმინალურ რეჟიმს.

ისიც ფაქტია, რომ ჯერჯერობით იმის გამორიცხვაც არ შეიძლება, რომ ერთი შეხედვით თითქოს დასავლეთის მითითებებისამებრ მოქმედი ივანიშვილი, თავად ასრულებს სააკაშვილის კრიმინალური რეჟიმის დავალებას და მის ამოცანას რეჟიმისგან დამოუკიდებელი ირაკლი ალასანიას გუნდის და დასავლეთის სხვა საყრდენი პოლიტიკური ძალების  ნეიტრალიზება წარმოადგენს.

კრიმინალურ რეჟიმს არ უნდა მივცეთ  თეორიული შანსიც კი იმისა, რომ 2011 წლის 7 ნოემბერს იგივე გააკეთოს, რაც 2001 წლის 7 ნოემბერს გააკეთა.

არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ კრიმინალი სააკაშვილი ე.წ. ხავერდოვანი რევოლუციის ტექნოლოგიით მოვიდა ხელისუფლებაში, აღნიშნული ტექნოლოგიის აქტიურ ექსპორტს აწარმოებდა და აწარმოებს უკრაინაში, ბელორუსში, რუსეთსა და სხვა პოსტ-საბჭოთა ქვეყნებში და კონტრრევოლუციური აქტიურობა არ გაუჭირდება.

P.s. საერთოდ არ გავეკაროთ პოლიტიკანებს, თვითორგანიზეული საზოგადოების საპროტესტო მოძრაობის დაწყებამდე, რათა რეჟიმმა საგანგებო მდგომარეობა ვერ შემოიღოს და საბოლოოდ არ გადააყოლოს ქვეყანა ძალაუფლების შენარჩუნებისთვის ბრძოლას და პოლიტიკურ ინტრიგებს.

На прошедшей неделе Грузинская общественность подверглась беспрецедентной за последние годы информационной атаке. Грузинский бизнесмен и Миллиардер Бидзина Иванишвили 5 октября открыто заявил о намерении создать политическую партию и участвовать в парламентских выборах 2012 года.

Заявление Иванишвили до сих пор будоражит умы Грузинского общество, которая далеко не однозначно восприняла информацию. В СМИ Грузии высказываются различные точки зрения, от положительных до крайне отрицательных, но одно очевидно, в “затухшей” Грузинской политике появилась искра которая вполне возможно превратится в “огненный шквал” и погребет за собой как преступный режим Саакашвили так и современную Грузию.

Чтобы лучше представить и осознать суть происходящего в Грузии, скорее всего следует с перспективы взглянуть на “новою реальность”. А реальность такова, что будущее Михаила Саакашвили как политика и как гражданина совсем уж не безоблачна, как может показаться на первый взгляд.

Вопреки бытующей точке зрения о якобы безусловной поддержке Вашингтоном Михаила Саакашвили, смею предположить, что после известных событии 7 ноября 2007 года когда грузинские власти жестоко разогнали мирную демонстрацию в центре Тбилиси и захватили независимый телеканал “Имеди”, отношение администрации “белого дома” к Саакашвили резко переменилось и была подвергнута ревизии само значение Грузии как государства. Следствием этого стала августовская война, к которой власти Грузии подтолкнули советники и якобы друзья из Вашингтона. После августа 2008-го года постепенная изоляция Саакашвили начала принимать черти необратимости и как результат за исключением международных форумов и редких официальных визитов некто и не при каких обстоятельствах не желал беседовать с грузинским “диктатором”.

Разумеется Саакашвили осознал всю плачевность своего положения и в последние годы провел вполне успешную кампанию по дискредитации политической оппозиции и внес изменения конституции страны, благодаря чему фактически гарантировал себе пост премьер министра и конституционное большинство в парламенте. Казалось бы грузинскому “лидеру” не о чем беспокоится, но в реальности Саакашвили прекрасно осведомлен и знает, что “западные” страны не поддержат его рвение на сохранение власти и к посту премьера (Согласно внесенным в конституции Грузии изменениям и поправкам, действие которых вступает в силу после президентских выборов 2013 года, премьер страны аккумулирует в свои руки практически всю власть в государстве, оставив за президентом символичные полномочия) после завершения второго срока президентского правления.

Таким образом Саакашвили и его окружению находятся в своеобразном тупике, для выхода из которой им требуется перенос сроков парламентских и президентских выборов, намеченных на 2012 и 2013 соответственно. Исходя из того, что легализовать свою власть и заручится поддержкой “запада” в случии победи на выборах режим не сможет, то и виборы теряют актуальность. Тут и появляется вполне логическая связь между интересами режима Саакашвили, основанных на самосохранение и удержание власти и активизацией миллиардера Иванишвили, неожиданно для всех захотевшего стать политиком.

В априори исключив аутентичность желания Иванишвили вступит в политическую борьбу, что обусловлено его равнодушием к политической жизни страны и абсолютным бездействием на протяжении последних лет, а также вполне “дружеским” отношениям с Саакашвили то первой и наиболее вероятной версией того, что и с какой целю назревает в Грузии, касается как раз таки возможных совместных и заранее спланированных акции руководство Грузии и новоявленного “политика” миллиардера.

Если Саакашвили не может легализовать свою власть с помощью предстоящих выборов, то он точно постарается сделать так чтобы выборов не было вообще. Единственная возможность переноса выборов на неопределенный срок это объявление моратория на действия конституции страны, что в свою очередь требует введения чрезвычайного положения.

Вот здесь помощь Иванишвили и понадобится, целю которого вполне возможно будит формирование вокруг себя объединения из так называемых непримиримых оппозиционеров и дестабилизация обстановки до критического предела. Это в свою очередь позволило бы руководству Грузии обвинит оппозицию в связях с российскими спец-службами (Иванишвили имеет российское гражданство на ряду с французским), и попытке свержения власти. Тем самим преступный режим сможет ввести в стране чрезвычайное положение и без особых проблем отложить тему выборов в “долги ящик”.

Нечто подобное руководство Грузии совершила 2007-ом году, когда в попытке государственного переворота была обвинена оппозиция объединившаяся вокруг другого грузинского миллиардера Бадри Патаркацишвили. Тогда и началась открытая трансформация Саакашвили из псевдо демократа в диктатора и последним аккордам возможно должна стат провокация планируемая с помощью Иванишвили.

Если это так, то в ближайшее время вокруг Иванишвили объединяться Т.Н. непримиримые оппозиционные партии и радикальные группы националистически настроенных отдельных “политиков” и “обшественныих деителей”. А само обострение обстановки может начаться уже с 7-го ноября. В этот день лейбориская партия Грузии анонсировало начало крупномасштабных акции протеста и всеобщего неповиновения.

Насколько удастся режиму удержать ситуацию под контролем трудно предполагать, но вероятность того, что обострение может перелиться в неуправляемый хаос и спровоцировать очередную гражданскую воину и крупномасштабные боевые действия с соседними государствами вряд ли исключена.

Даже если предположить что Иванишвили не связан какой либо договоренностью с криминальным режимом и действует по указке западных спец-служб, и это вторая версия происходящего, то избежать дестабилизации обстановки в стране будет также маловероятно. Окружение Саакашвили в любом случае постарается реализовать первый сценарий с Иванишвили или без.

В продолжение теми отмечу, что возможно не случайность и тот факт, что заявление Иванишвили имеющего гражданство Франции, прозвучала в преддверии визита президента Франзии Николя Саркози в Грузию. Учитывая роль Саркози в смешении с поста лидера ливийской джамахирии полковника Каддафи то полностью исключить контакт Иванишвили и французских или “западных” спец-служб вряд ли стоит. Тем более, что вмешательство запада проявит себя бистро. В током случае Иванишвили придется наладит тесные взаимосвязи с бывшим послом Грузии в ООН и лидером оппозиционной партии “свободные демократы” Иракли Аласаниа, который и является “запасным вариантом” для Вашингтона и который скорее всего и замет кресло президента или премьер министра Грузии. Разумеется после “ухода” Саакашвили, а он уидет и уидет также как и пришел, революцией и до конца 2012-го года. Финансовые возможности Иванишвили и поддержка западных государств не оставило бы Саакашвили не единого шанса на выживание. Запад не рискнет и не позволит остаться во главе страны некогда “любимцу” белого дома, превратившегося в главную угрозу стабильности в столь значимом для геополитических центров регионе..

Какое из представленных сценариев будит реализовано, станет ясно после первых политических шагов Иванишвили, но одно очевидно, появление в грузинской политике не просто больших а очень больших денег не пройдет бесследно. А последствия предстоящих “политических игр” могут оказаться плачевными как для граждан Грузии, так и для самого государство.

საქართველოში მიმდინარე კვირის ერთერთი უმთავრესი მოვლენა “სარკოზობასთან” ერთად, მილიარდერი ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური განცხადებაც გახდა.
ამ უკანასკნელმა ქართულ პოლიტიკაში მონაწილეობის სურვილი გამოთქვა და საზოგადოების ერთი ნაწილისთვის მყისიერად იქცა მესია II-ად, მეორე ნაწილი კი საგონებელში ჩააგდო.

სოციალურ ქსელებში ივანიშვილის განცხადების განხილვა ამ მომენტამდე აქტიურად მიმდიანრეობს და მრავალი ვერსიაც დაფიქსირდა იმისა თუ რეალურად რა მოტივები დგას ქართველი მილიარდერის გააქტიურების უკან..

თქვენის ნებართვით ჩემ განსაკუთრებულ აზრსაც მოგახსენებთ საკითხზე, არანორმირებული მამაპაპურის თანხლებით, ასე რომ სუსტი გულის პატრონებმა აქ შეწყვიტეთ კითხვა და გადით..

განსაკუთრებული აზრი კი იმაში მდგომარეობს, რომ აპრიორში გამოვრიცხავ ივანიშვილის დამოუკიდებელ მოქმედებას.
გამოვრიცხავ, რადგან შეუძლებელია ადამიაინი წლები იჯდეს ტყემალზე, გულგრილად ადევნებდეს თვალყურს კრიმინალური რეჟიმის მიერ ხალხისა და ქვეყნის მეთოდურ განადგურებას და ყველასთვის მოულოდნელად, ალბათ თვით ივანიშვილისთვისაც კი, ერთ მშვენიერ დღეს პოლიტიკისა და პოლიტიკური აქტიურობისადმი სიყვარული და სწრაფვა გაეხსნას.

რადგან ივანიშვილის დამოუკიდებელ მოქმედებას გამოვრიცხავ, ესეიგი ეს კალოშიანი ქადჟი ვიღაცის მარიოენტია.. შესაბამისად ამ ვიღაცამ გაააქტიურა და ეს პოსტი სწორედ ამ მისტიური “კუკლოვოდის” ვინაობისა და ბორიას გააქტიურების რეალური მიზეზის დადგენას ეთმობა.

საუკუნე, რომ არ ვწერო და არც პროსტინა გამოვიდეს, ორ ძირითად ვერსიაზე შევაჩერებ თქვენ ყურადღებას.

1. ივანიშვილის გააქტიურება კრიმინალური რეჟიმის ინიციატივაა და ქვეყანაში ვითარების ესკალაციას ისახავს მიზნად.

ვითომ რატომ?

იმიტომ, რომ სააკაშვილმა საგანგებო მდგომარეობა შემოიღოს. ანუ კონსტიტუციის რიგი უმნიშვნელოვანესი მუხლების მოქმედებაზე გამოაცხადოს მორატორიუმი. დაერიოს ყველას და ყველაფერს, რაც საფრთხედ მიაჩნია და ძალაუფლებაც გაიხანგრძლივოს  სიცოცხლესთან ერთად..

ეს არ უშველის, რადგან ცვეტში მოსიარულე ტრუპია, მაგრამ შეეცდება მაინც..

თუ ეს ვერსია რეალურია, მაშინ ივანიშვილი შეეცდება გრეჩიხებთან, ნინიჩკა ფქვილოვნასთან, ნათელაშვილთან და დანარჩენ ე.წ. რადიკალ ოპოზიციონერებთან კავშირის გაბმას.

დაიგეგმება აქციები რადიკალურ ნოტებზე. პრინციპში ნათელაშვილის მიერ “მრისხანების დღის-საყოველთაო დაუმორჩილებლობის”  შესახებ ჩემი ინიციატივის ერთგვარი “პერეხვატიც” რაღაცაზე მეტყველებს.
იტოგში რეჟიმი და რეჟიმის მარიონეტი ე.წ. ოპოზიცია, პროვოკაციაზე წამოაგებს ათეულობით, შეიძლება ასეულობით ადამიანს და შეაქმნევინებენ მცირე შეიარაღებულ ჯგუფებს და მოკლედ “საჭირო დროს” პანიკებსაც აწევენ და მიშპოც ნაბოზარიანის “ერგული” მონა  ვანიჩკა და იაფფასიანი ზონდერები ტოტალურ ტერორზეც გადავლენ. პარალელურ რეჟიმში საგანგებო მდგომარეობის შემოღებით კი, საკუთარ დანაშაულებებსაც გააპრავებენ და ათეულობით ადამიანის სიკვდილსაც.

2. მეორე ვერსია უფრო ტონკი მოქმედებაზეა გათვლილი. ანუ არ გამოვრიცხავ, რომ ივანიშვილის გააქტიურება დასავლეთის სპეც-სამსახურების მიერ იყოს ინიციირებული.
თუ ეს ასეა, ბორიას პოლიტიკურ პარტნიორად და საერთოდ ამ უკანასკნელის აქტიურობის ძირითადი მიმართულება, პოსტ-სააკაშვილისეულ საქართველოზე გათვლილი, ექსკლუზიურად აშშ-ის მსახური ირაკლი ალასანია იქნება. ალასანიას მხარდაჭერა ანუ.. ეს ცხადია ნიშნავს იმას, რომ სააკაშვილის დღეები დათვლილია, თუმცა ამაზე არაერთხელ დავწერე სხვა პოსტებში და აქ აღარ გავვრცელდები..

თუ რა და როგორ, უახლოვეს მომავალში გაირკვევა, მაგრამ მეორე სცენარის გამართლების შემთხვევაში,
სააკაშვილი პირველ სცენარს ბორიას გარეშეც აამოქმედებს და არანაირ რესურსს არ დაიშურებს ვითარების ესკალაციისა და საგაგნებო მდგომარეობის შემოღებისთვის..

მიშპოცა ალასანიასაც დააგდებს ალბათ. მოკლავს ესეიგი, თუ დასცალდა. ამით ერთიორად გაიადვილებს “ცხოვრებას”, მაგრამ მაინც ცუდათ დაამთავრებს.

მაგ არაადამიანის შუბლზე გაწერილი ტყვია უკვე ხახაშია..

მიმდინარე წლის 24 სექტემბერს რუსეთის სახელისუფლებო პარტიის (единая россия) ყრილობაზე, რუსეთის მოქმედმა პრეზიდენტმა დმიტრი მედვედევმა ერთ ერთ უმთავრეს პოლიტიკურ ინტრიგას ახალდა ფარდა და 2012 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე მმართველი პარტიის პრეზიდენტობის კანდიდატად ვლადიმერ პუტინი დაასახელა.

პოლიტოლოგების და ანალიტიკოსების ძირითადი ნაწილი უნისონში ამტკიცებს, რომ მედვედევის ეს ნაბიჯი მოსალოდნელი იყო და რუსეთის მომავალ პრეზიდენტად ვლადიმერ პუტინს ასახელებენ. მიმდინარეობს დისკუსიები პუტანის ხელახალი  გაპრეზიდენტების ავკარგიანობაზე, მაგრამ რეალურ სურათი სულ სხვაა და რუსეთის საპრეზიდენტო არჩევნებში 2012 წელს დმიტრი მედვედევი გაიმარჯვებს.

როგორ?

ღრმა ფილოსოფიურ წიაღსვლებში, რომ არ წავიდე, მოკლედ მოგახსენებთ ჩემ სუბიექტურ აზრს და დრო გვაჩვენებს ვინ სწორედ შეაფასა ვითარება და ვინ არა.

ვაშინგტონმა, როგორც ჩანს მედვედევის გარემოცვა ამ უკანასკნელის სისუსტის გამო ღიად არ დაუპირისპირა პუტინს და მის გუნდს. უფრო ჭკვიანური და პრაგმატული მიდგომა აირჩიეს.

კონკრეტულად კი, მედვედევის მიერ პუტინის პრეზიდენტობის კანდიდატად დასახელება სწორი გადაწყვეტილებაა, რადგან სხვა შემთხვევაში რუსეთის მოქმედ პრეზიდენტს პუტინთან ბრძოლა მოუწევდა, რომელში  გამარჯვების შანსიც არ ქონდა.

პუტინის პრეზიდენტობის კანდიდატად დასახელების შემდეგ კი წყნარად შეუძლია პრეზიდენტის როლის თამაში, რადგან საპრეზიდენტო არჩევნებამდე პუტინს დასავლეთის სპეც-სამსახურები “მიხედავენ” და პოლიტიკური ვანსცენიდან მიწაზე დასცემენ.

მიწაზე დასცემენ როგორც გადატანითი ასევე პირდაპირი მნიშვნელობით.

პირველი დარტყმა პუტინმა უკვე მიიღო. მედვედევმა ტექნიკურად გამოაცალა ვიცეპრემიერი და ფინანსთა მინისტრი კუდრინი, რომელმაც დარწმუნებული ვარ აშშ-ში ვიზიტის დროს შეგნებულად მისცა მედვედევს, მისი თანამდებობიდან დათხოვნის საბაბი..
ანუ ვაშინგტონმა, რომელმაც ურჩია მედვედევს პუტინის კანდიდატურის დასახელება, მოქმედება დაიწყო..

უახლოვეს მომავალში wikileaks-ზე პუტინის მაკომპრომიტირებელი დოკუმენტური მასალის გამოქვეყნებას უნდა ველოდეთ და რუსეთის ეკონომიკაში მნიშვნელოვან უკუსვლას. ამით პუტინს ტექნიკურადაც “შეუსრულდება”, როგორც ეკონომიკაზე პასუხისნგებელს პირს და პოლიტიკურადაც, რადგან შორეულ წარსულში საბჭოთა სუკ-ის კაპიტანის, ვლადიმერ პუტინის დასავლეთის სპეც-სამსახურებთან თანამშრომლობის შესახებ ინფორმაციის გავრცელევა (ამაზე wikileaks-ი და სხვა საინფორმაციო რესურსები იზრუნებენ) მოვლენების განვითარების სხვა ვარიანტს არ დატოვებს.

პუტინი “ჩაიძირება”, მედვედევი კი რეალური კონკურენტის გარეშე დარჩება..

ცხადია არც იმას გამოვრიცხავ, რომ დასავლეთმა პუტინის ფიზკური ლიკვიდაციის ოპერაცია განახორციელოს და სიტყვაზე იმ თვითმფრინავმა განიცადოს კატასტროფა, რომლითაც რუსეთის პრემიერი მგზავრობს..

განსაკუთრებული ეჭვები ასეთ შემთხვევაში არ გაჩნდება, რადგან რუსეთი ის ქვეყანაა, სადაც საავიაციო საშუალებების კატასტროფა ყოველ მეორე დღეს ფიქსირდება და გამონაკლისი არც მაღალი რანგის პოლიტიკოსების მომსახურე საავიაციო ტრასპორტია. პოლონეთის ბორტი ნომერი ერთის შემთხვევა  ამის მაგალითი.

როგორც არ უნდა იყოს დარწმუნებული ვარ, რომ ვლადიმერ პუტინს მომდევნო რამდენიმე თვეში გაანეიტრალებს დასავლეთი და მედვედევის მეორე ვადით გაპრეზიდენტების მეშვეობით    რუსეთზე აბსოლიტურ კონტროლსაც დაეუფლება.

პ.ს. ცნობილი რუსული გამოთქმისა არ იყოს, მეც ვფიქრობ, რომ “ნა პერეპრავე კონეი ნე მენიაიუტ” და ერთ ერთი ასეთი  “პერეპრავაა” 2012-2014 წელია ვაშინგტნისთვის.
სამხრეთ კავკასიაში ახალი პოლიტიკური რეალობის შექმნა, ახლო აღმოსავლეთის “აფეთქება” და ირანის ოკუპაცია ის თემები არ არის სადაც დასავლეთს სიურპრიზები ჭირდება..

რთულად კონტროლირებადი და ამბიციური პუტინის გაპრეზიდენტებასთან დაავშირებული მაღალი რისკების გაღებაც პრაგმატული დასავლეთისთვის არადამახასიათებელი იქნება, რაც მხოლოდ ერთს ნიშნავს, პუტინის გაპრეზიდენტებას არ დაუშვებენ..

რუსეთის საპრეზიდენტო არჩევნებში დმიტრი მედვედევი გაიმარჯვებს..